Huismerk

Mijn vader en moeder runden een bakkerij in een Brabants gehucht. Op die paar vierkante kilometer waren ze wereldberoemd om hun worstenbroodjes, gemaakt met het volgens familierecept gekruide gehakt van slagerij Van Doorn.

Ook een groot succes: ons paps kersenvlaai met slagroom. Samen met ome Arie plukte hij iedere zomer eigenhandig een hoogstammige Limburgse kersenboomgaard leeg, om het zoete fruit vervolgens - ingeblikt door weer een andere oom uit de ouderwets grote Brabantse familie - een jaar lang uit te smeren over honderden en honderden vlaaibodems.

Welke ingrediënten er in die lekkernij gingen, wilden nieuwsgierige klanten van hem weten. Uiteraard proefden ze kersen maar zat er ook iets van citroenrasp bij, was het nou gember of custard dan misschien? Mijn vader lachte dan even geheimzinnig als goedmoedig. Maar weggeven deed hij zijn geheim het niet. Hij riep dat het van het huismerk was, en dat hij over het recept uiteraard geen verdere mededelingen kon doen.  

Mijn Amsterdamse bakker komt uit Suriname. Behalve prima brood verkoopt hij op woensdag allerlei heerlijkheden uit zijn vaderland. Dat kwam door zijn vrouw Santa. Tegen een uur of drie 's middags begint zij te koken voor het avondeten. Vanuit haar keuken vult de winkel zich dan met zulke exotische geuren, dat klanten gingen vragen  of  ze 'dat wat ik nu ruik' ook konden kopen. De roti met aardappelvulling,  cassave-kokostaart  en Javaanse bami gingen vervolgens net zo hard over de toonbank als de volkorenbroden en de tijgerbolletjes.

Een recept geeft Santa niet. 'Huismerk', lacht ze haar witte tanden bloot, en niemand durft verder te vragen.

Noem me kinderachtig, maar van de dagelijkse gang door mijn supermarkt krijg ik altijd goeie zin. Ik word blij van winkels vol lekker en gezond, van hoog opgetast fruit, van rekken met minstens tien soorten jam en een meterslange ijskast waarin het ene toetje nog lekkerder lijkt dan het andere. Ik hou ervan in de gauwigheid nog een bosje bloemen mee te kunnen pakken, een doosje zomerse aardbeien dat helemaal niet op mijn lijstje staat en te zien dat ik - hee, wat handig! - er nu ook mijn ov-chipkaart kan opladen.

Maar het blijst word ik van het huismerk, dat ik in mijn hoofd stiekem omdoop tot het 'thuismerk'. Ik zie een kok een eigen recept voor hazelnootpasta bedenken, dat natuurlijk nét iets lekkerder moet zijn dat dat van het bekende merk. Ik zie andere kok met een vinger door een pan jam gaan, en met samengeknepen ogen bedenken dat een klein beetje extra gember de zaak wellicht nog wat meer bite geeft.  

Familierecept, koksgeheim, huismerk - thuismerk.