Mooi koken

Ooit was ik als journalist midden in de zomer te gast bij een groot supermarktconcern. Ondanks de lome warmte, zinderde het in het hoofdkantoor. Zelfs de topmanager die ik interviewde over behartenswaardige zaken aangaande de toekomt, leek met zijn gedachten bij iets belangwekkenders.

Aan het einde van het gesprek legde hij uit wat er aan de hand was: die augustusmiddag werden de recepten getest die in het dubbeldikke kerstnummer van het supermarkttijdschrift  kwamen staan. En ik moest goed begrijpen dat dat niet zómaar iets was. Uitgenodigd worden als voorproever van het kerstdiner was een enorme eer - en ja, straalde hij: hij was een van de gelukkigen.

Ik ben een fan van de kerstuitgaven van de supermarktbladen. Liefst lees ik ze allemaal. De feestelijk gedekte tafels, de tongstrelende gerechten - de decembernummers zijn een lust voor het oog waarvoor ik graag een half uurtje vrij maak. En als hobby-kok boekte ik al verschillende keren succes met de recepten.

Toch viel het niet altijd mee net zo mooi te koken als op het plaatje. En dat had niet alleen te maken met het feit dat mijn kinderen hun druivensap in een chic glas op een voetje doorgaans al over het hagelwitte damast hebben gekieperd voordat de eerste gang is opgediend. En ook niet met het gegeven dat mijn man zich maar niet in zo'n stoere Scandinavische kabeltrui vol wintertaferelen wil hijsen, ook al vind ik dat het sfeervolle beeld zo 'af' maken.

Het korstje op mijn gans wordt nooit zo knapperig als op de foto,  mijn aardappelkroketjes hebben zelden allemaal dezelfde maat en vorm en de slagroom op mijn Irish coffee is altijd al op het aanrecht naar de bodem gezakt.

Hoe dat komt, onthulde een culinair styliste me eens. Zij maakt al die gerechten voordat ze, vanuit de voordeligste hoek met geraffineerde belichting, op hun mooist worden gefotografeerd voor het kerstnummer.  Bij zo'n prachtig plaatje komt meer kijken dan alleen kookkunst, gedweeë kinderen en een stralende man in kabeltrui, begreep ik. Háár gans wordt bruin van een Amerikaanse tube bruin-zonder-zon, en haar jaloersmakende rij aardappelkroketjes blijken een door de lijm gerolde bezemsteel te zijn die even door de paneermeel is gehaald. Nadat ze in precies evengrote stukken zijn gezaagd, nemen ze een korte duik in het frituurvet. Vervolgens wordt de kleur vakkundig bijgewerkt met wat goudbruine verf.

Restte de vraag hoe de slagroomtoef zo mooi blijft drijven op de Irish coffee. In het glas, waar ketjap ingaat in plaats van koffie, zitten knikkers. Daar wordt een mooie toef ossewit vermengd met olie opgelegd, et voilà.

Het luchtte me enorm op, moet ik bekennen. Het lag dus niet aan mij. Of in ieder geval niet alléén aan mij. Ik begrijp als geen ander dat het oog ook wat wil - want ik smul niet alleen van de recepten, ik geniet ook heel erg van de plaatjes. En ook ik kan op tien vingers natellen dat een bolletje ijs het onder hete studiolampen nog geen twee minuten volhoudt, en dat daar een oplossing voor is gezocht.

Bent u ook zo blij met al die fijne, (bijna) kant-en-klaar gerechten die er ook in het echt heel smakelijk uitzien en die je vanaf het winkelschap zo verleidelijk toelachen?  Die ervoor zorgen dat je minzaam glimlachend ('Ach jongens, het was geen werk hoor!') een regen van complimentjes in ontvangst kunt nemen, zonder drie dagen en nachten te ploeteren in de keuken? Ook heerlijk: zo'n zak kant en klare oliebollen. Ik weet wel dat het heel ambachtelijk staat om ze zelf te maken, maar ik ruik ze om twaalf uur 's nachts nog in mijn feestcoup en partydress hangen, dus ik doe het niet meer.

Hoef ik me deze feestdagen alleen nog maar bezig te houden met de vraag hoe ik mijn man toch in die trui krijg.