Restjes

Op zaterdag doet mijn man boodschappen voor de hele week. Dat is althans het idee. De ‘moeilijke’ dingen doe ik zelf – om een potje stemgember, een flesje tabasco, een zakje laurierblaadjes of een pak rietsuiker hoef ik manlief niet te vragen. Hij is meer van het grove werk: de frisdrank, het toiletpapier, de melk en, niet te vergeten, de toetjes. 

Ondanks een op zaterdagochtend bedacht eetschema voor de hele week, ren ik tussen de bedrijven door zelf ook nog zeker om de dag de supermarkt binnen. Omdat de op zaterdag ingekochte zak sla op donderdag niet meer vers is, omdat het gehakt dat man met grote korting aanschafte binnen een dag opgegeten had moeten zijn, omdat er onverwachte eters aanschuiven.

Ik ben een Brabantse kok – tenminste, zo noemde ik dat voor kort. Grote pannen, niet te zuinig, niet van dat benauwde. Van mijn gastvrije moeder geleerd, hield ik mezelf voor. Totdat mijn moeder zelf me er tijdens een logeerpartij op wees hoeveel eten ik dagelijks in de vuilnisbak kieper.

Ik kook gewoon net zo royaal als jij, wierp ik tegen. Maar mijn moeder maakte met die misvatting korte metten. Maakte ik, net zoals zij, kroketten van het overgebleven soepvlees? Draaide ik de volgende dag aardappelkroketjes van de resterende puree? Bewaarde ik de groenterestjes in een keurige Tupperware doos om er aan het einde van de week een lekker prutje van te bakken? Maakte ik nasiballen van de rijst die was blijven staan? Had ze mij wel eens een fijne jachtschotel zien maken van overgebleven stoofvlees en verschrompelde appeltjes? Nou dan!

Ik vroeg me af ik de enige onverantwoorde kok was die Nederland telde. Wat gegoogle leverde op dat maar 13 procent van de mensen nooit eten weggooit. Zes op de tien Nederlanders voelt zich schuldig als er eten in de vuilnisbak verdwijnt. Bijna vier op de tien mensen laat zich in de supermarkt verleiden meer te kopen dan tevoren gepland. Niet alleen zonde van het geld, ook erg voor het klimaat omdat het produceren en vervoeren van voedsel behoorlijk wat energie vergt. 

Mijn moeder heeft geen onderzoeksinstituut nodig om voor te rekenen wat ik per jaar zonder pardon in de kliko gooi – ze kwam op een bedrag van minstens vierhonderd euro. Dat zijn toch twee leuke jurkjes en twee fijne kappersbezoeken , zei mijn moeder. Zij weet nog altijd precies hoe ze míj moet doordringen van de ernst van de zaak.