Tante Annie

Vanaf 2 maart moet iedereen die jonger is dan twintig jaar een legitimatiebewijs moeten laten zien als zij alcohol of tabak willen kopen in de supermarkt. Dat doet me denken aan mijn tante Annie. Ik zie haar nog zo staan achter de kassa van haar kleine Végé-supermarkt. Amper anderhalve meter groot, donker haar dat iedere nacht strak in de krulspelden werd gezet, priemende oogjes en een wit gesteven schortjas met blauw-wit geruite kraag. We spreken Brabant, we spreken een gat van een dorp, we spreken dertig jaar
geleden. Tante Annie stond haar mannetje. Met haar schelle stem, die moeiteloos tot in alle hoeken van de winkel reikte, had zij minister noch wet nodig om ervoor te zorgen dat minderjarigen zich niet overgaven aan slemppartijen en drankgelagen. ,,Ik denk nie da jullie moeder weet da gij hier bier wilt kopuh'', riep ze ongegeneerd tegen een pukkelige puber die schuw een paar flesjes bier op haar toonbank zette. Tante Annie's volume was als altijd zo hoog dat alle klanten nieuwsgierig het hoofd richting de toonbank draaiden.
,,Zal ik jullie moeder efkes opbelluh om ut te vraguh?'' Die laatste zin sprak ze alleen uit om haar geboeide publiek nog wat extra te vermaken. Want het geschrokken joch was er al als een haas vandoor. Tante Annie voerde in haar eentje een volstrekt aanvechtbaar alcoholbeleid. Mijn zusjes en ik kregen bijvoorbeeld altijd alles mee wat er maar op het boodschappenbriefje stond: sherry, advocaat, moesel en bier. Tante Annie maakte er geen woord aan vuil, ook al waren wij  pas zes, acht en tien jaar oud.  Als het vertrouwd is, is het vertrouwd, vond ze. En daar zouden zelfs ministers Klink of Rouvoet bij haar geen speld tussen hebben gekregen.
Sommige klanten daarentegen konden het schudden. Al hadden ze een rijbewijs, een paspoort, een kop vol rimpels en grijze krullen die onomstotelijk aantoonden dat ze de twintig al ruim gepasseerd waren, als tante Annie vond dat het niet verstandig was alcohol aan hen te verkopen, dan deed ze het niet. De notoire dronkelappen van het dorp hoefden bij haar sowieso niet aan te komen. Maar ook de heren die hun alcoholmisbruik dachten te kunnen verbergen
achter gesloten huiskamergordijnen, kregen nul op het rekest.  ,,Ik geloof nie da da zo verstandig is Henk. Zet da kratje bier maar mooi terug.'' Tante Annie wist nu een keer alles - was het niet van Henks vrouw dan toch wel van zijn buurvrouw, zijn schoonzus of de vrouw van zijn werkmaatje. En wie door tante Annie een keer te kakken was gezet in haar altijd volle winkeltje, liet het wel uit zijn hoofd het nog eens te proberen. Zoals gezegd: daar hielp een positieve identificatie helemaal niets aan.

Anniek